Wymiarowe ujęcie działania poszczególnych funkcji (Ermak)

Zaawansowane, alternatywne bądź niepewne teorie
Regulamin forum
UWAGA! To nie jest forum ekspertów. Każdy użytkownik ma prawo do swojego zdania i innego spojrzenia na zagadnienie.
ODPOWIEDZ
Awatar użytkownika
Sandy
Posty: 134
Rejestracja: poniedziałek 05 maja 2014, 22:19
Lokalizacja: Zabrze

Wymiarowe ujęcie działania poszczególnych funkcji (Ermak)

Post autor: Sandy » czwartek 20 lis 2014, 22:14

Cztery wymiary funkcji


Wymiar funkcji - liczba parametrów z odniesieniem do funkcji przetwarzającej informacje.

Istnieją 4 parametry, poprzez które przetwarzane są informacje:

1. Parametr doświadczenia (Ex).
2. Parametr norm (Nr).
3. Parametr sytuacji (St).
4. Parametr czasu (Tm).


Pierwszy wymiar - "doświadczenie"


Za pomocą tego parametru rozpoczyna się nasze postrzeganie świata. Dotykasz różnych rzeczy, masz uczucie dotyku - to jest twoje doświadczenie zmysłowe. Czujesz się smutny, przeżywasz to uczucie – to jest twoje doświadczenie emocjonalne. Żal ci głodnego szczeniaka – jest to twoje doświadczenie empatii (etyki). Rozumiesz znaczenie tego, co zostało powiedziane - to twoje doświadczenie intuicji. Odczuwasz, jak długa jest rozmowa - jest to doświadczenie czasu. Wbijasz gwoździe – to jest twoje doświadczenie z obiektami. Pojmujesz logiczne połączenia pomiędzy obiektami - to jest doświadczenie logiki.

Każde doświadczenie jest indywidualne. Każdy następny moment jest nowym doświadczeniem, nowym uczuciem, nowym zrozumieniem. Doświadczenia się nie powtarzają - one się gromadzą. Każde doświadczenie jest punktem w przestrzeni świata. Pojedynczym punktem. Nikt nie będzie zdolny otrzymać dokładnie takiego samego doświadczenia jak ty. Nikt nie może widzieć twoimi oczami, nikt nie będzie zdolny by dotykać twoimi rękami, lub zrozumieć twojego umysłu. Doświadczenie nie może zostać przekazane innej osobie, możesz jedynie postawić daną osobę w tym samym stanie, w którym otrzymałeś swoje doświadczenie, więc będzie mogła ona otrzymać podobne. Podobne, ale nie twoje. Możesz spróbować opisać swoje doświadczenie, ale będzie to tylko opis. Słuchacz nie przejdzie przez twoje doświadczenie swoimi zmysłami, tylko odtworzy je w wyobraźni. Wszystko, co może zrobić, to wyobrazić sobie twoje doświadczenie na swój własny sposób. W wymiarze „doświadczenie” jesteś sam w całym wszechświecie.

Zatem istotą parametru "doświadczenie" są wyróżniające się cechy - indywidualność i niezbywalność do innych osób. Parametr "doświadczenie" jest obecny we wszystkich funkcjach. Jest podstawowym parametrem. "Doświadczenie jest podstawowym składnikiem przetwarzania informacji, który pozwala nam połączyć wewnętrzne procesy w ludzkiej psychice ze światem zewnętrznym”.

Jednowymiarowe funkcje (czwarta i piąta) są funkcjami które posiadają tylko jeden parametr - "doświadczenie".


Konsekwencją takiej jednowymiarowej percepcji przez funkcję jest samoświadomość: przyjemne/nieprzyjemne; lubię to/nie lubię tego; czuję się dobrze/czuję się źle; czuję to/nie czuję tego; rozumiem/nie rozumiem itp. Tym jest właśnie doświadczenie - bezpośrednią, indywidualną, psychiczną reakcją na kontakt ze światem. Dla jednowymiarowej funkcji nie ma porównania z żadną definicją. Jeśli jest konieczne, by podjąć decyzję - przypomni sobie swoje przeszłe doświadczenia. A typowym rozwiązaniem (jeśli miałeś już podobne doświadczenie) jest przejście tą samą ścieżką swoimi starymi śladami. Umacnia to wzór reakcji: chodzenie utartymi ścieżkami.

Na ogół osoba zawsze potrzebuje dostać potwierdzenie "prawidłowości" jej odpowiedzi (jej rozumienia, działań, myślenia), które odnoszą się do jego jednowymiarowych funkcji (czwartej i piątej), po prostu dlatego, że żyje w społeczeństwie. Nasza edukacja budzi w nas tendencję do dzielenia wszystkiego na prawidłowe i nieprawidłowe: "czy robisz to dobrze?", "czy zachowujesz się prawidłowo?", "czy ubierasz się w prawidłowy sposób?", "czy jesz w prawidłowy sposób?", i tak dalej. Takie potwierdzenie lub jego brak może być albo pochwałą, albo krytyką. Oczywiście wszyscy chcielibyśmy uzyskać pochwałę, ale z jakichś powodów życie jest takie, że inni chętnie chcą wyrażać swoje niezadowolenie i hamują swoją aprobatę.

Jeśli funkcja jednowymiarowa zgromadzi zbyt dużo negatywnych odczuć, u osoby może zacząć rozwijać się kompleks niższości i może ona przyjąć postawę ofiary. Czasami można być świadkiem wybuchu oburzenia (zwłaszcza pochodzącego od funkcji kręgu witalnego, piątej), gdy zgromadziło się oczekiwanie na pozytywną opinię, a żadnej nie ma, a osoba często nie może zrozumieć przyczyny takiej nagromadzonej frustracji.

Osoba potrzebuje odpowiedzi na pytania: „jaka jest właściwa droga?”, „co jest konieczne?”. Jednowymiarowa funkcja rozwija swoje własne rozumienie „poprawności”, pewnego rodzaju zamiennika norm. I takie zamienniki norm są często wyrażane jako „zaklęcia” lub wzory autosugestii (oraz tym, że różnią się one od prawdziwych norm).

Kolejnym sposobem porównania funkcji jednowymiarowej z innymi jest ilość wysiłku, energii włożonej w działanie. Także, jeśli jest konieczność podjęcia decyzji, osoba może użyć norm dostępnych w funkcji obok (funkcji sąsiedniej), lub skorzystać z drugiej funkcji tego samego elementu (na przykład: P<->L, E<->R, itp.).

Przykłady:

„Jeśli czuję się samotny bez kogoś, to znaczy, że kocham tą osobę, a jeśli nie odczuwam samotności - to oznacza, że jej/jego nie kocham.”
(interpretacja R przez E)

„Jeśli bardzo się starał, to jest to zrobione dobrze, ale jeśli nie starał się wystarczająco mocno, to nie zrobił tego dobrze.” (ocena lub rezultat pracy określony poprzez ilość widocznego włożonego wysiłku)

„Staram się o tym nie myśleć - w ten sposób nic się nie stanie.” (indywidualny wzór sugestii)

„Jeśli to zrozumiałem, to jestem mądry.” (interpretacja L przez I)

„Jeśli mnie kochasz, to jestem dobrą osobą.” (interpretacja I przez R)

„Zadanie jest dobrze zrobione, jeżeli nie zauważę niedociągnięć.” (indywidualny wzór samozadowolenia)

„Zadanie jest dobrze zrobione, jeśli mam poczucie zadowolenia z wyniku.” (osąd poprzez ocenę indywidualnego stanu energetycznego)

„Jeśli czytam dużo to jestem mądry, jeśli nie to jestem głupi.” (indywidualny wzór sugestii)


Nie posiadając żadnego narzędzia porównania (żadnej możliwości, by użyć jakiejś normy bądź definicji), jednowymiarowa funkcja może przekazać problem do wielowymiarowego bloku. Na przykład logiczne typy rozumieją relacje, interpretując je poprzez reguły logiczne.

Jakakolwiek informacja, którą przyjmuje jednowymiarowa funkcja, jest przez nią oceniana jako przyjemna bądź nieprzyjemna. Naturalne (z punktu widzenia jednowymiarowej funkcji) reakcje, gdy napotykają "nieprzyjemną" informację, to chęć żeby się jej pozbyć, odwrócić się, nie brać pod uwagę, udawać, że nie istnieje, zapomnieć, odgrodzić się od niej w jakikolwiek sposób.

Jedną z metod „ucieczki” jest przyspieszenie procesów umysłowych – „mam nadzieję, że to się szybko skończy”, co prowadzi do gorączkowości tej funkcji. Myślenie staje się niecierpliwe, płytkie i bardzo wąskie. Można to porównać do szybkiego biegu przez słabo oświetlone miejsca, kiedy pole widzenia jest zawężone do jednego punktu – nie chcesz zobaczyć niczego dookoła. Reakcje przyspieszają, jest pośpiech. Spiesznie robimy cokolwiek, by pozbyć się nieprzyjemności szybciej: szybko majstrujemy w naszej relacji (z tą rzeczą), pospiesznie dokonujemy obliczeń, lub ogółem, szybko reagujemy na informacje związane z elementem naszej jednowymiarowej funkcji. To oczywiście często prowadzi do błędów, a my dostajemy przeciwieństwo tego, co oczekiwaliśmy – nie pozbyliśmy się niechcianej sytuacji, ale sprawiliśmy, że stała się gorsza. Starając się „przebiec” przez sytuację z dużą prędkością, tak, aby poczuć ulgę, że to już koniec, w głębi duszy wciąż czujemy, że odnosimy porażkę i czujemy się „zawieszeni w powietrzu”. Funkcja sugestywna (piąta) może okazywać gorączkowość poprzez reakcje spowodowane przez pragnienie, by szybko otrzymać oczekiwaną przyjemność. Taka „gorączkowość” funkcji jednowymiarowych jest widoczna nawet dla postronnego obserwatora.

Jakie cechy reakcji psychicznych wskazują na jednowymiarowe przetwarzanie informacji przez funkcję?

• oparcie o poprzednie doświadczenia podczas prób pojęcia, oceny i zrozumienia nowego doświadczenia, szukając nowego rozwiązania. Jest to podobne do chodzenia starymi ścieżkami: poruszanie się tylko w jednym kierunku, powtarzanie tych samych kroków;
• powtarzanie w kółko tych samych ocen, reakcji oraz decyzji;
• zastosowanie wyrazistych środków językowych, które pomagają osobie odizolować i ostatecznie skorygować swoją indywidualną percepcję;
• nieumiejętność stworzenia definicji ustalonej normy, wzoru lub reguły, co powoduje stały niepokój;
• nagromadzenie błędów spowodowanych przez nieodpowiednie (niezgodne z normami społecznymi) decyzje i działania, prowadzące do tworzenia lęków i kompleksów. Jednak zachowanie może być właśnie przeciwieństwem – nadmierna pewność siebie (publicznie demonstrowana maska, za którą kryją się wszystkie te same lęki i niepewności);
• pragnienie, by "odciąć się" od nieprzyjemnej części informacji, "zamknąć oczy", często przejawia się to w śladach porażek "wymazanych" z pamięci;
• męczące oczekiwanie, że złe doświadczenia będą się powtarzać;
• pośpiech w przetwarzaniu nieprzyjemnych informacji;
• obecność lęku;
• pragnienie, by dostawać coraz więcej i więcej informacji pochodzących od funkcji sugestywnej (piątej);
• chaotyczność podczas oceny nowych sytuacji;
• przetwarzanie informacji powoduje ogromną stratę energii;
• brak norm do porównania może spowodować niespodziewaną, nieadekwatną samoocenę. Osoba może nie wiedzieć, na ile dobrze przetwarza informacje, więc może uważać swoją jednowymiarową funkcję za bardzo silną;
• możliwa podatność na sugestie. Bezkrytyczna ocena informacji.


Wymiar drugi. Parametry „doświadczenie” i „normy”.

W jaki sposób możemy zrozumieć siebie nawzajem? Jak możemy dojść do porozumienia z innymi? Nie możemy żyć bez komunikacji, bez koordynacji naszych działań, myśli, rozumienia i postrzegania.

Aby dojść do wspólnego porozumienia, musi istnieć coś, co jest powszechnie akceptowane, coś co jest rozumiane i postrzegane przez wszystkich w ten sam sposób. I właśnie tutaj wchodzi w grę kolejny parametr - "normy".

Normy - jest to coś powszechnie uznawanego przez grupy ludzi. Normy są czymś, co pozwala ci na porównanie rzeczy, są wzorcami, standardowymi opiniami. Społeczeństwo nie mogłoby funkcjonować bez takich konwencji.

Jeżeli doświadczenie można sobie wyobrazić jako pojedyncze punkty na mapie świata, to normy mogą zostać przedstawione jako sztywne linie rozciągnięte z jednego punktu do drugiego. Normy idealnie odzwierciedlają dualistyczny podział świata na dobre/niedobre, dobre/złe, prawidłowe/nieprawidłowe, musisz/nie musisz, trzeba akceptować/nie trzeba akceptować, nasi/obcy, itp. Są to bardzo konkretne wytyczne. Ich definitywną cechą jest sztywność i nieelastyczność. Są one twarde jak strażnicy, strzegący tego, co mają do pilnowania.

Teraz jesteś już w stanie wytłumaczyć komuś, czym jest kolor zielony - ponieważ istnieją wytyczne kolorów. Teraz możesz być pewien, że trzymasz swój nóż i widelec zgodnie z etykietą. Teraz już wiesz, że zakładając białe skarpety do czarnych spodni, zszokujesz ludzi. Teraz jesteś mocno przekonany, że 2+2=4, i dzięki Bogu, każdy nauczył się tego w szkole. Teraz możesz odnosić się do podręczników lub słowników. Ogólnie rzecz biorąc, koniec końców znaleźliśmy coś określonego w tym ciągle zmieniającym się, wieloaspektowym świecie.

Funkcje dwuwymiarowe - trzecia i szósta - to funkcje, które przetwarzają informacje poprzez parametry "doświadczenie" (Ex) i "normy" (Nr).

Jak wygląda proces myślenia funkcji dwuwymiarowej?

Jest oczywiste, że to musi być najbardziej prawidłowe i odpowiednie myślenie na świecie, ponieważ jest dokładnie zgodne z konwencjami, z zasadami i umowami. Co może być lepszego? Wszystko jest przewidywalne i określone, wszystko jest takie jak powinno być. Mężczyźni są uprzejmi wobec kobiet. Każdy jest miły i przyjazny. Niech żyje wszechobecna zgoda. Hura!

A w celu stworzenia takiego "raju na ziemi" służą następujące:

• przysłowia i idiomy, które odzwierciedlają ustanowione poglądy i przekonania;
• przepisy, zasady i prawa;
• leksykony;
• regulaminowe wychowanie;
• zaufane źródła informacji;
• zestawy przesądów i obyczajów;
• obowiązki;
• konformizm;
• konwencjonalizm.

Spróbujmy spojrzeć na "normy" stosowane w poszczególnych elementach informacyjnych.

Na przykład, normatywne E można zauważyć w identycznych, szablonowych uśmiechach. Przyjrzyj się dokładnie swoim zdjęciom i zdjęciom innych osób. Szczególnie dobrze można to zauważyć na zdjęciach dzieci, ponieważ one bardziej spontanicznie wyrażają swoje prawdziwe emocje. Gdy będziesz przeglądał swój rodzinny album, zauważysz, że wyraz twarzy niektórych ludzi jest prawie taki sam na wszystkich zdjęciach, podczas gdy inni mają szerszy zakres emocjonalny. Normatywne uśmiechy wyglądają standardowo i poprawnie we wszystkich sytuacjach. Jakby typy z normatywnym E czuły jakiś limit, na ile mogą rozciągnąć swoje mięśnie twarzy, a wszystko, co idzie dalej jest ryzykownym przedsięwzięciem i wykracza poza średnią. Typy z normatywnym E wiedzą dobrze, w jakich sytuacjach jest wskazane się uśmiechnąć, na przykład: spotykając ludzi, mówiąc "do widzenia", pokazując swoje zainteresowanie osobie podczas rozmowy, itp.

Normatywne R zna zasady dobrych manier, zasady uprzejmości - mężczyźni przepuszczają kobiety w drzwiach, ustępują miejsce w transporcie publicznym. Czyjeś zachowanie nie powinno powodować uciążliwości dla innych osób, zawsze należy się przywitać, pożegnać, być uprzejmym, itd. To, co my nazywamy "dobrymi manierami", to normatywne zachowanie w kontekście R. Typ z normatywnym R wygląda taktownie, grzecznie, uprzejmie, ogółem - wygląda "poprawnie" w swoich manierach.

Normatywne I chce przyswoić "poprawne" rozumienie i interpretację wszystkiego, z czym się spotyka. Na zewnątrz może to przejawiać się w częstym korzystaniu z niektórych idiomów, zwrotów dowcipnie "trafiających w sedno", połączone z pragnieniem, aby je wykorzystać w rozmowie (popisać się własną erudycją). Ale uważaj, to nie jest raczej ostra improwizacja, ani nie gra prawdziwego dowcipu, jest to jedynie powtarzanie frazesów, które ktoś uznał za dowcipne. Wymaga trochę czasu i obserwacji, aby wyraźnie rozróżnić obydwa przypadki. Typ z normatywnym I zwykle ma tendencję, by przekazywać pomysły w jednoznaczny i dokładny sposób. Tego samego oczekuje od innych. Gra znaczeń (kreatywny przejaw intuicji) to nie jest coś dla niego. Wolałby raczej nie zagubić się w labiryncie znaczeń. Czasami można zaobserwować przejawy normatywności związanej z I jako powtarzanie cytatów czy idei osoby inteligentnej lub znanej. Typ z normatywnym I jest mocno przywiązany do tych znaczeń i uważa je za bezkompromisową prawdę.

Kilka przykładów norm związanych z elementem I:
• zastosowanie stereotypowych znaczeń słów i pojęć;
• proste przesłania, zgodne z ogólnie przyjętymi znaczeniami;
• potrzeba, by wszystko było jasne i jednoznaczne;
• potrzeba, aby zrozumieć sedno rzeczy;
• potrzeba, aby zrozumieć motywy drugiego człowieka, jego osobiste cechy i wartości;
• potrzeba, by znać znaczenie wszystkiego;
• potrzeba zrozumienia i bycia zrozumianym.

Normatywne T objawia się punktualnością i stereotypowym rozumieniem przebiegu wydarzeń, losu, szczęścia. Normatywne T często charakteryzuje fatalizm, zaufanie w przepowiednie (wróżbiarstwo), czynienie pewnych rytuałów w celu "przyciągnięcia" pożądanych wydarzeń lub uniknięcia niechcianych. Osoba z normatywnym T jest łatwowierna wobec źródeł, które na pozór dokładnie przewidują, "co może się zdarzyć", jeśli wie, że wiele osób korzysta z tego źródła (np. numerologia, astrologia, itp.).

Normatywne F opiera się o istniejące normy społeczne dotyczące granic, przestrzeni, bogactwa finansowego, itp. Kieruje się wtedy normami, a nie sztywnymi zasadami dotyczącymi akceptowalnego poziomu agresji lub konieczności obrony własności. Na przykład: "Trzeba bronić ojczyzny, krewnych i ludzi, którzy sami nie potrafią się obronić". Typ z normatywnym F jest świadomy społecznie akceptowalnych sposobów ochrony i standardowych sposobów ataku (jeśli element posiada znak minus), i działa na podstawie ogólnych pojęć dotyczących granic ochrony (agresji), np. "nigdy nie bij człowieka, gdy jest pokonany", "oko za oko, ząb za ząb", "obrona musi być proporcjonalna do ataku", itp. Typ z normatywnym F może prawidłowo ocenić stopień fizycznej bliskości do innej osoby i uwzględnia prawo własności: do kogo należą rzeczy i co można wziąć bez pytania.

Normatywne S stara się dostosowywać się tak, aby odpowiadać ustalonym zasadom ubierania się, kombinacji kolorów, zasadom higieny i schludności. Potrafi postępować według niektórych stereotypów dotyczących ubierania się, które są akceptowane w jego najbliższym otoczeniu. Posiada stereotypową wiedzę na temat tego, jak można manipulować wyglądem danej figury (na przykład, wąskie/szerokie paski lub kratkę można używać, by stworzyć wizualny efekt zwężenia lub poszerzenia). Możemy uogólnić tę skłonność maksymą: „być jak wszyscy inni”, gdzie „wszyscy inni” może odnosić się do naśladowców nowej mody lub specyficznego stylu, jak i klasycznych standardów. Osoba sama nie eksperymentuje, ale obserwuje i naśladuje innych. Ta dwuwymiarowa funkcja prawdopodobniej będzie się trzymać własnych nabytych wzorców, tradycyjnych wzorców ubierania się i kombinacji kolorów.

Ludzie z normatywnym P mają tendencję, by wymagać wprowadzania technologii, metod, konkretnych działań, wydają się "poprawnymi" profesjonalistami. To zazwyczaj sprawia, że są pracowitymi wykonawcami. Praca to praca, praca jest obowiązkiem.

Normatywne L przejawia się jako wysiłek, by być konsekwentnym (w myślach i czynach) - racjonalne typy zwykle starają się przestrzegać zasad, trzymają się pewnych teorii: może to być prawidłowość rozumowania, standardowe podejście do klasyfikacji, generalizacji. To jest sama w sobie standaryzacja.

To wszystko służy jako podstawa ludzkich funkcji dwuwymiarowych - w ich myśleniu, w ich poglądach. A ludzie mogą śmiało bronić swoich normatywnych poglądów, ponieważ jest to dla nich ważne by czuć pewność i stabilność w tym zakresie. Tak więc istotą wymiaru drugiego jest cecha bycia poprawnym i rygorystycznym, posiadanie wytycznych, widocznych jak czarne na białym.

Wszystko, co zostało powiedziane wyżej na temat charakterystycznych cech funkcji normatywnych, jest całkowicie prawdziwe dla normatywnej funkcji trzeciej (roli), należącej do kręgu mentalnego, znanej także jako "funkcji norm społecznych". Funkcja szósta (aktywacyjna), jak wiadomo, należy do witalnego kręgu przetwarzania informacji i nazywana jest "funkcją indywidualnych norm". Są tu obecne podobne normy, funkcja jest rygorystyczna w podobny sposób, ale normy nie są uznawane za społeczne, są przeznaczone raczej "do użytku osobistego". Nie znaczy to jednak, że zostały one utworzone w oderwaniu od społeczeństwa, wręcz przeciwnie - zasady te utworzyły się w dzieciństwie, pod wpływem rodziców czy szkoły. Ale wygląda to tak, jakby osoba ze wszystkich norm, które ma do zaoferowania społeczeństwo wybierała tylko te, z którymi się zgadza. Okazuje się, że zasady te są przyswajane przez nią na poziomie osobistym, w formie, w jakiej się o nich dowiedziała. W związku z tym, normy osobiste mogą być takie same jak społeczne, ale mogą być też inne. Ale ogólna cecha funkcji normatywnej tkwi w tym, by podążać za ustanowionymi wzorcami, poprawnością i poczuciem obowiązku.

Inną cechą funkcji szóstej (znanej także jako "funkcja referencji") jest pragnienie, by dostać potwierdzenie (najlepiej pochwałę). Domaganie się pochwały często omija świadomość samej osoby. Wydaje się, że dorosły człowiek nie powinien domagać się pochwały, wygląda to dziecinnie działać w ten sposób (ponieważ normy są już znane), ale chęć otrzymania pozytywnej opinii jest nadal obecna, i czasem w jakiś sposób wychodzi na wierzch. Zazwyczaj objawia się to w niewerbalnych znakach. Osoba nie mówi bez ogródek: "Dalej, niech ktoś mnie pochwali", ale zamiast tego błagalnie patrzy w twoje oczy, lub powtarza to samo zdanie kilkakrotnie, jakby oczekując pożądanej reakcji, lub nakierowuje rozmowę na "słodki" temat w kółko...


Wymiar trzeci. Parametry "doświadczenie", "normy, "sytuacja".

Trzeci wymiar stanowi przełom pomiędzy opieraniem się wyłącznie na doświadczeniu lub normach danej funkcji, a byciem w stanie rozważyć okoliczności sytuacji. Z normami mamy solidną podstawę, ułatwiającą nam ustabilizować świat. Ale to nie wystarczy. Potrzebujemy "spojrzeć dalej" , poza ograniczenia przepisów. Nie jesteśmy robotami, na Boga! Świat jest zbyt złożony, by mógł pasować do "prokrustowego łoża" zasad i wzorców. A poza tym, jest kolorowy! Ludzie chcą tworzyć. Kreatywność nas napędza, jest rodzajem kuszącej "marchewki". Cieszymy się samym procesem tworzenia, jak i jego owocami.

Trójwymiarowe funkcje (druga i siódma) posiadają parametry "doświadczenia", "norm" i "sytuacji".

Oczywiście, każdy z nas przynajmniej raz doświadczył w życiu czegoś takiego: "Tak, rozumiem, że to będzie w porządku jeśli zrobię to tak i tak, ale w tym szczególnym przypadku... zamierzam zrobić to w inny sposób". Funkcja druga (tak zwana funkcja "kreatywna"), jest elastyczna i potrafi się dostosować do każdej sytuacji. Nie da się mierzyć wszystkiego "wspólną miarą", a funkcja trójwymiarowa zdaje sobie sprawę z tego faktu (dla funkcji normatywnych "wspólna miara" jest najdoskonalszym środkiem).

Na przykład, kreatywne podejście do edukacji jest sytuacyjne, ale jeśli "jedno pasuje wszystkim" - wtedy mamy standardowy system edukacyjny. Mundurki z białą górą i czarnym spodem są normatywnym podejściem, ale gdy odzież bierze pod uwagę twoje kształty, płeć, nastrój, potrzeby, i tak dalej - to jest podejście sytuacyjne. Podczas gdy dwuwymiarowa funkcja wyróżnia minimalną liczbę stopni, które można ogólnie scharakteryzować jako myślenie w zakresie dwóch biegunów, to trójwymiarowa funkcja druga dostrzega wiele odcieni, subtelności i szczegółów. To nie jest już tępy topór drwala - żeby zamachnął się i uciął, to jest narzędzie do dopracowywania i dostrajania. Możesz tu znaleźć wiele środków językowych, aby przekazać pełną gamę odcieni sytuacji! I dla każdej nowej sytuacji jest przeznaczone nowe rozwiązanie.

Podczas przetwarzania informacji za pomocą podejścia sytuacyjnego, trudno jest się godzić z wąskimi limitami normatywnej "poprawności":

- Skąd wiesz, jaki rodzaj relacji pomiędzy ludźmi jest dobry, a jaki zły?
- Powiedziałbym, że wszystkie relacje międzyludzkie są na swój sposób dobre. Nazywanie ich "dobrymi" lub "złymi" jest według mnie nieodpowiednie. Każda relacja ma prawo bytu, ponieważ została spowodowana naturalnymi przyczynami. Inną rzeczą jest to, że my możemy nie lubić tej relacji. Określenie "zła" można prawdopodobnie zastosować do tego typu relacji, gdzie ludzie naruszają samą naturalność relacji międzyludzkich, próbując zrobić coś spoza idealistycznych wyobrażeń i spekulacji. Wygląda to wtedy nienaturalnie, sztucznie, i można nawet powiedzieć, że nieprawidłowo.


***

- Jak rozróżnić dobre i złe relacje?
- Jest to niemożliwe. Pojęcie relacji jest zbyt szerokie i wieloaspektowe, więc jest to niemożliwe, aby określić, czy relacja jest prawidłowa czy nie. Relacja po prostu jest.


Funkcja trójwymiarowa wznosi się ponad normy. Ale nie znaczy to, że ignoruje ona ogólnie przyjęte konwencje. Każdy z wyższych wymiarów opiera się na fundamencie niższych. Bez "doświadczenia" i "norm" nie byłoby sytuacji.

Druga funkcja modelu nie jest tylko narzędziem, ale także polem do popisu (podstawowe warunki realizacji) pierwszej funkcji. To pole jest bardzo elastyczne, sprężyste, dostosowane do zadań funkcji 1. Funkcja 1 realizuje się przy użyciu elementu z funkcji 2. Jeśli warunki funkcji 2 są nieodpowiednie, zostają one zmieniane na lepsze.

Typ LSE :te: :si: odkrywa rozmaite właściwości w tym świecie przedmiotów. Jest mistrzem różnych rzeczy przedmiotów, żongluje obiektami, przekształca je, dostrzega ukryte właściwości, które zostały przeoczone przez innych i odkrywa je. Jest mistrzem materii (materiałów), twórca w świecie materialnym. Wszystko, co zostało opisane powyżej, jest o elemencie P ( :te: ). W celu stworzenia arcydzieła, trzeba stworzyć najbardziej komfortowe warunki i wyeliminować wszystko, co mogłoby przeszkadzać :si: . LSE działa w dziedzinie zmysłów, przestrzeni, kształtów, rozmiarów ( :si: ).

W przeciwieństwie do typu :te: :si: , typ LIE :te: :ni: działa w dziedzinie zdarzeń, czasowych zmian. Chwyta drobne tendencje czasu ( :ni: ), wie jakie działania są wymagane w danej chwili ( :te: ), i co będzie potrzebne w przyszłości ( :ni: ).

Typ ILE :ne: :ti: widzi potencjał obiektów, zarówno rzeczywistych jak i wirtualnych (L jest elementem który ma do czynienia z relacjami pomiędzy obiektami), a typ IEE :ne: :fi: ukazuje potencjał (wewnętrzną naturę ludzi) w świecie relacji.

Emocje typu ESE :fe: :si: są bezpośrednio związane z obszarem sensorycznej percepcji (komfortu, estetyki i piękna), a emocje typu EIE :fe: :ni: przejawiają się w obszarze wydarzeń, zmian, globalnych procesów czasowych ("aby zachować entuzjazm mimo trudności i problemów").

Typ ESI :fi: :se: oddziałuje w obszarze relacji, a typ SLE :se: :ti: - oddziałuje na polu struktur logicznych (zasad, praw, systemów).

Jedną z nazw funkcji 2 jest "funkcja kreatywna". Czy jesteśmy kreatywni tylko wtedy, gdy dotyczy to funkcji 2? Nie. Nawet funkcja jednowymiarowa może tworzyć, w sensie tworzenia czegoś nowego. Wiele kreatywnych ludzi - artystów, projektantów, rzeźbiarzy, projektantów mody - tworzy nowe rzeczy za pomocą swoich funkcji jednowymiarowych. A ich głęboko indywidualna wizja świata zaskakuje nas swoją niezwykłą, niekonwencjonalną, czasami dziwną i niezrozumiałą stroną. Socjoniczny termin "funkcja kreatywna" należy rozumieć jako "funkcja, która służy do sfinalizowania celów wyznaczonych przez funkcję 1, tworząc w ten sposób "produkcję" funkcji 1.".

Funkcja siódma jest inną funkcją trójwymiarową, tj. przetwarza informacje w odniesieniu do "doświadczenia", "norm" i "sytuacji". Jednak ma ona szczególne cechy związane z jej przynależnością do kręgu witalnego: funkcja 7 wykonuje swoje zadania w automatyczny, zwykły sposób. Czy nie ma sprzeczności pomiędzy automatycznym charakterem jej funkcjonowania, który zakłada brak świadomości charakterystyczny dla kręgu witalnego, a potrzebą uwzględnienia parametrów sytuacyjnych (przez funkcję zgodną z obecną sytuacją)?

V.D. Yermak nazywa funkcję siódmą "funkcją indywidualnych programów". To tak, jakby ta funkcja zawierała programy do różnych sytuacji, które mają miejsce w naszym życiu. Takie programy są podobne do szablonów. Jaka jest różnica pomiędzy funkcją 7, a normatywną funkcją 6? Różnica tkwi w tym, że funkcja 7 automatycznie rozważa okoliczności obecnej sytuacji. Tak więc, jeśli twoja funkcja 7 przetwarza informacje poprzez element L, to jesteś w stanie, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, odczuwać braki w logice lub niespójność twojego rozmówcy. Czasami możesz nie być świadomy, co jest przyczyną tego wrażenia, ale czujesz, że na pewno są tam jakieś błędy w logice. Ze względu na automatyczny charakter tej funkcji, jej reakcje mają tendencję by polegać na pewnym podstawowym, ukrytym zestawie postaw i zwyczajów: stereotypowych emocji, tradycyjnych wzorców relacji, zwyczajowym postrzeganiu natury rzeczy, zwykłych powiązań z czasem, znanych wzorców logicznych, zwykłych technik pracy, zwykłego podejścia do komfortu, stereotypowych styli ubioru, sprawdzonych reakcji obronnych lub wybuchów agresji.

Jak dotąd - wszystko idzie dobrze, ale czasami zauważamy, że coś jest nie tak z naszymi nawykowymi reakcjami. Pojawia się to, gdy zajdzie potrzeba, by zmienić te reakcje. Jak wiadomo, nawyki są trudne do zmiany. Gdyby można było przynajmniej zatrzymać niepożądane reakcje, nim funkcja 7 zdąży je zwyczajowo uruchomić. Jest to bardzo trudne, bo w przeciwnym razie reakcja nie będzie automatyczna. Reakcje funkcji z bloku ID mogą zostać zmienione jedynie za pomocą funkcji z bloku EGO, znajdującego się w kręgu mentalnym. Na przykład, jeśli zwykły dla typu RI :fi: :ne: , ponury nastrój (-E) przeszkadza jego partnerowi, wtedy w celu uniknięcia pogorszenia relacji (+R), będzie stopniowo zmieniać swoje emocjonalne zwyczaje. Jeśli LII lub LSI powinien zmienić swój zwyczajny program funkcji 7 (praktycznej logiki :te: ), to musi opracować nowe algorytmy i sekwencje operacyjne przy użyciu swojej funkcji 1 (logiki strukturalnej :ti: ), itp.

Inną cechą funkcji jest to, że jest ona przeznaczona do indywidualnych potrzeb danej osoby. W przeważającej części wszystko, co dzieje się w bloku ID - służy tylko do twoich własnych potrzeb. Ta logika (etyka, komfort, itp.) jest tylko dla ciebie i nikogo innego. Jeśli chodzi o funkcje z bloku ID, to postawa społeczna może zostać opisana jako: "pozwól mi żyć i wyrażać siebie jak lubię, w sposób jaki jest wygodny dla mnie". A jeśli funkcja 7 nagle otrzyma informację, która nie jest zgodna z jej indywidualnym rozumieniem, to może to być dla niej irytujące. Funkcja 7 nie na żadnych wymagań wobec społeczeństwa, tak długo, jak społeczeństwo nie jest sprzeczne z indywidualnymi programami danej osoby. Te programy gromadziły się we wczesnym dzieciństwie, są dosyć znajome i raczej dobrze radzą sobie z sytuacjami życiowymi. Ale są one indywidualne.

Działanie funkcji 7 wydaje się bardzo podobne do funkcji normatywnej: opiera się na długotrwałych, sztywnych, indywidualnie dopracowanych technikach i metodach. Można zapytać - jak odróżnić funkcję normatywną od sytuacjonalnej, dotychczas automatycznej (należącej do kręgu witalnego)? Można to zrobić poprzez zauważanie specyficznych reakcji, jak również wymiaru przetwarzania informacji. Wielowymiarowa funkcja, w przeciwieństwie do normatywnej, potrafi pewnie działać w różnych sytuacjach, w tym trudnych. Postrzega niepowodzenie jako normalną rzecz - nie ma powodu, by się denerwować, to raczej okazja do poprawienia błędu, zmiany podejścia (w zależności od sytuacji), aby nauczyć się na błędach. Nieprzyjemne? Tak. Ale nic dramatycznego. Funkcja 7 jest rodzajem "bezwzględnej", przekonanej o swojej nieomylności osoby. Jednak samo zewnętrzne zachowanie nie jest wystarczające do określenia funkcji - osoba musi "zmierzyć" swój wymiar, np. potwierdzić obecność parametru St.

Ponieważ funkcja 7 należy do kręgu witalnego, werbalne informacje które od niej pochodzą nie brzmią jak myśli (jak brzmiały by informacje kręgu mentalnego), ale brzmi to raczej jako przypominanie sobie tego, co zazwyczaj się dzieje.

A więc, teraz możemy podsumować i sporządzić listę cech, które można zauważyć w funkcjach trójwymiarowych:

• unikanie sztywnej "poprawności" funkcji normatywnych;
• wykraczanie poza normy, jeśli jest to wymagane przez określoną sytuację;
• bogactwo stopni, odcieni i szczegółów zamiast skrajnych opcji określonych reguł;
• elastyczność i zdolność dostosowania się do każdej sytuacji (funkcja 2);
• zaufanie do swoich decyzji oraz własnej samooceny.

Wymiar czwarty. Parametry "doświadczenia", "norm", "sytuacji" i "czasu" ("globalności").

Najtrudniejszy do zrozumienia, ale być może najbardziej interesujący wymiar - wymiar czwarty. V.D. Ermak definiuje go jako "punkt na osi czasu służący jako parametr odniesienia dla funkcji informacyjnej i wiążący przetwarzanie informacji z pewnym punktem w przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości". A.V. Bukalov nazywa go "wektorem globalności" lub "wektorem czasu".

Tak więc, mamy dwa odniesienia: czas i globalność.

Przyjrzyjmy się parametrowi "czasu". Ważne jest, aby nie mylić parametru "czas" z elementem informacyjnym T :ni: (intuicja czasu). Wymaga to jasnego rozróżnienia:
Czas jako element informacyjny T (intuicja czasu) przedstawia informacje o zmianach. Wspominając o elemencie informacyjnym odnosimy się do semantyki (znaczenia) przetwarzanych informacji. Jakie jest znaczenie komunikatów pochodzących od T? Zmiany. Na przykład:

Wczoraj opuściłem dom pół godziny później i prawie spóźniłem się do pracy.

To jest przykład komunikatu informacyjnego posiadającego semantykę elementu T (intuicji czasu). Wiąże się ona z tym, jak wydarzenia korelują ze sobą w czasie: rutynowe opuszczanie domu, wczorajsze zdarzenie przy wychodzeniu z domu i moment przyjścia do pracy. Ułożenie wydarzeń jest przez nas postrzegane jako upływ czasu. Opisując związek niektórych faktów, mówimy o wydarzeniach, czyli elemencie T. Należy tu wspomnieć, że każdy człowiek zna pojęcia i słownictwo związane z czasem, czyli każdy może z powodzeniem używać językowych środków wyrazu do opisu zjawisk, niezależnie od tego, jaki ma socjotyp. Wszyscy rozumieją, co to jest "wczoraj" i co oznacza "godzinę później". Patrząc na powyższy przykład, możemy stwierdzić, że głównym elementem w informacyjnym tego komunikatu jest T - intuicja czasu. I jest to wszystko, co możemy zrobić. Fragment nie zawiera żadnych innych wskaźników (dotyczących wymiaru, znaku albo oznak, czy informacja przetwarzana jest w kręgu mentalnym, czy witalnym).

Czas jako parametr (wymiar czwarty) dotyczy jakości przetwarzania informacji, jej siły i (miary. Spójrzmy na proces przetwarzania informacji, począwszy od wymiaru pierwszego, przechodząc do wymiaru czwartego. Najpierw odbieramy informację poprzez nasze zmysły, dotykamy jej i nadajemy nazwę naszej percepcji (doświadczenie), wtedy porównujemy to, co czujemy z pewnymi szablonami (normy), następnie oceniamy sytuację i dokonujemy odpowiednich korekt (sytuacja), i wreszcie - widzimy, co się dzieje jako strumień ciągłych zmian (parametr czasu). W zasadzie, mamy cztery taśmy pomiarowe, cztery mierniki umożliwiające ocenę przychodzącej informacji: możemy zmierzyć ją naszym doświadczeniem, normami, sytuacją lub momentem w czasie. Tak więc, gdy dochodzimy do parametru "czas", można mówić o ocenie przetwarzania informacji, oraz o tym w jaki sposób informacja jest przetwarzana.

Parametr trzeciego wymiaru ("sytuacja") jest w zasadzie statyczny. Jest czymś w rodzaju klatki filmu aparatu fotograficznego. Jedno zdjęcie - jedna sytuacja, następne zdjęcie - kolejna sytuacja. To jest migawka 3D, zasłania wiele szczegółów, ale nadal jest to tylko klatka. Czwarty parametr ("czas"), kontynuując naszą analogię, przypomina działanie projektora filmowego: nie ma tam pojedynczych klatek - tylko ciągły ruch obrazu filmowego. Nie da się wyrwać pojedynczej klatki z tego filmu, tak samo jak nie da się wyrwać jednego dnia z życia. Myślę, że to wyjaśnia, dlaczego niektórzy autorzy socjoniczni opisują funkcję pierwszą jako funkcję ciągłą, a funkcja druga (wynikowa) jest opisana jako funkcja impulsu.

Istotą parametru "czas" jest postrzeganie każdej informacji, związanej z odpowiednim elementem informacyjnym, w kontekście stałych zmian w czasie, co skutkuje posiadaniem globalnej perspektywy, obserwacji "z lotu ptaka".

Funkcje czterowymiarowe - pierwsza i ósma - posiadają parametry "doświadczenie", "normy", sytuacja" i "czas".

Wyobraź sobie, że pokazałeś jedną klatkę jakiejś sytuacji i zapytałeś, jak mógłbyś w niej działać. Twoja reakcja będzie zależała od wymiaru twojej odpowiedniej funkcji informacyjnej. Funkcja trójwymiarowa obsługuje informacje, które są zawarte w kadrze, tak więc decyzja jest podejmowana w odniesieniu do sytuacji. Czterowymiarowa funkcja przetwarza informacje zawarte w kadrze całej sytuacji, jak i poprzednich, uwzględnia możliwości, które mogą wyniknąć i rozważa wszystkie te materiały, aby podjąć decyzję. Funkcja czterowymiarowa po prostu nie może zostać zawężona do jednej sytuacji, nie postrzega sytuacji jako czegoś statycznego, tylko jako rozwój. Dlatego te dwie funkcje mogą dochodzić do różnych rozwiązań.

Wymiar czwarty jest synonimem dynamicznej percepcji stale zmieniającego się świata. A jak takie postrzeganie odzwierciedla się w odpowiedziach udzielanych podczas wywiadów identyfikacji socjotypu? Nasze obserwacje wskazują, że dana osoba nie jest w stanie dać jednoznacznej i stałej odpowiedzi, ponieważ w świecie ciągłych zmian jest niewiele miejsca na stałe rzeczy, ale powie ona raczej, że w tej chwili takie-a-takie rozwiązanie jest najlepszym możliwym. A to oczywiście powoduje, że to rozwiązanie może ulec zmianie.

Rozwiązanie "sytuacjonalnej" funkcji rozstrzyga sytuację. Rozwiązanie funkcji czterowymiarowej rozwiązuje sytuację w tym momencie. Na przykład:

Zrobiliśmy bardzo szczegółowe badania czwartego wymiaru i określiliśmy szereg wskaźników, które znajdują się w mowie i wskazują na ten wymiar. Sytuacja jest taka, że badanie zewnętrznych przejawów czwartego wymiaru w mowie jest możliwe tylko dla ludzi, których socjotypy są dobrze znane i które same są zdolne by śledzić funkcjonowanie swoich modeli socjonicznych, rozróżnić reakcje każdej funkcji i stale monitorować ich myślenie. Nie ma wielu takich osób. Na ten moment jest to wszystko, co możemy zaproponować osobom uczącym się socjoniki.

Powyższy fragment jest o przedmiocie - "wymiary funkcji", który został zbadany w pewnym stopniu i ujawniono jego niektóre właściwości (obiekt i jego właściwości, z którymi możesz pracować, należą do elementu informacyjnego T). Odniesienie do "momentu" skupia się na tym, że autor proponuje przyszłe badania nad przedmiotem i jego właściwości nie są jeszcze w pełni zbadane (a mogą w ogóle zostać w pełni zbadane?). Czterowymiarowe P pracuje stale, każdy następny moment nie jest już taki sam. Zmiany w postrzeganiu właściwości obiektu też mogą zdarzać się nieustannie. Niechętnie poprawia tylko jedno rozumienie lub postrzeganie, ale nadal jest to niezbędne, aby być w stanie przekazywać ludziom wyniki na bieżąco. Funkcja czterowymiarowa robi "zdjęcie" i opisuje kadr. Czasami jest to nazywane "daną sytuacją", ponieważ jest to sytuacja - zatrzymana w umyśle i statyczna. Częściej jest to określane jako "moment" i to określenie odzwierciedla dynamiczny charakter ciągłego przetwarzania informacji. Ale czasem w ogóle nie wyłapiesz żadnych wyraźnych wskaźników. Dlatego właśnie wymiar czwarty jest tak nieuchwytny.

Zdolność funkcji czterowymiarowej do obejmowania myślenia (związanego z odpowiednim elementem informacyjnym) w całym jego rozwoju wzbudza w niej następującą właściwość - "globalność".

Globalność funkcji 1 przejawia się w tym, że w świetle czwartego wymiaru osoba może zobaczyć cały dynamiczny "film" swojego życia; osoba obejmuje go "okiem umysłu" i obserwuje, gdzie zmierza jej rozwój. Jak to wygląda w praktyce? Na przykład, osoba może zobaczyć lub po prostu zrozumieć, że jest coś, co stanowi jego Drogę.

R :fi: , funkcja 1: Lepiej zadaj sobie pytanie: "Co to znaczy - "mój typ partnera"? Czego od niego potrzebuję? Co mogę osobiście zaakceptować w swoim życiu, a co nie?". Myślę, że wraz z upływem czasu, to rozumienie się zmienia, tak więc zmieniają się odpowiedzi, będą różne dla różnych okresów w życiu, wiec pojęcie "mojego typu" będzie różne.
(...) Z mojego doświadczenia, kiedy oceniałem, w jakim stopniu my (ja i moja dziewczyna)jesteśmy kompatybilni, narysowałem sobie w umyśle obrazek: razem robimy zwykłe codzienne rzeczy, które zazwyczaj robię sam, czyli żyjemy pod jednym dachem, jemy razem śniadanie, chodzimy na zakupy, dyskutujemy o czymś, mamy dobre lub złe humory, chorujemy, itp. Jeśli potrafisz to sobie wyobrazić, i jeśli potrafisz w to uwierzyć, to będziesz w stanie współistnieć z taką osobą. Wreszcie, jeśli chcesz więcej zainwestować (ambicji) w pojęcie "mój typ partnerki", możesz sobie wyobrazić taki obraz: "Ja buduję karierę, a ona cierpliwie przechodzi przez wszystkie trudy karmienia naszego dziecka". Jeśli taki obraz jest realistyczny, to ona jest "prawdziwym" człowiekiem.


Wymiarem czwartym w T jest stała świadomość przepływu zmian i zdarzeń.

Wymiarem czwartym w I jest stałe szukanie związków pomiędzy znaczeniami i możliwościami.

Wymiarem czwartym w L jest stała świadomość faktów i działań związanych z prawem przyczyny i skutku.

Wymiarem czwartym w P jest stała świadomość faktów i działań w świecie przedmiotów.

Wymiarem czwartym w S jest stała percepcja występujących kształtów, kolorów, smaków i innych sensorycznych informacji.

Wymiarem czwartym w F jest stałe śledzenie granic, ich ruchu i pól siłowych, które wpływają na ich położenie.

Wymiarem czwartym w E jest stałe odczuwanie stanów energetycznych i ich zmian.

Wymiarem czwartym w R jest stałe śledzenie zaawansowania uczuć.




Tłumaczenie: Sandy

Źródło: http://en.socionicasys.org/teorija/dlja ... razmernost




Wskaźniki wymiarowości funkcji

W procesie werbalnego przydzielania socjotypu (np. wywiad, ankieta) możemy wyodrębnić następujące indykatory pomagające określić wymiarowość poszczególnych funkcji:

  • 1. Brak narzędzi do porównania danych (nie ma wzorców, do których można porównać) - jednowymiarowość
  • 2. Ekscentryczność rozumienia, własne rozumienie, nieopowiadające ogólnie przyjętym ideom - jednowymiarowość
  • 3. Indywidualność przedstawienia; wyodrębnienie swojej indywidualnej opinii, indywidualne postrzeganie - jednowym. i/lub wital
  • 4. Nieadekwatna reakcja/odpowiedź - niska wymiarowość (zwykle jednowymiarowość) i/lub strefa minus, w której brak jest orientacji
  • 5. Można zrozumieć jedynie przez doświadczenie, poleganie tylko na wcześniejszych doświadczeniach - pierwszy wymiar - doświadczenie
  • 6. Niepewność w tym co mówi, w swoim rozumieniu - niska wymiarowość
  • 7. "Prawdopodobnie" i inne słowa tworzące niepewność (wydaje mi się, wydaje się być ...) - a) Niepewność może pojawić się w funkcjach niskowymiarowych jako niezdolność do porównania swojego rozumienia z istotnymi normami społecznymi. Nie ma pewności, czy społeczeństwo rozumie tak samo. b) Niepewność funkcji dodatniej w obszarze minus. c) Możliwa oznaka założenia różnych punktów widzenia, co jest typowe dla typów z wysokowymiarową intuicją
  • 8. Niechęć mówienia na dany temat. Unikanie odpowiedzi na pytanie - a) Niska wymiarowość, nie ma nic do powiedzenia, zazwyczaj z superego. b) Część życia, od której pragnie się odciąć, możliwe nieprzyjemne doświadczenia. c) Nienapełniona funkcja, małe doświadczenie. d) Witalność; nie chce zagłębić się w tym aspekcie - to nie jest interesujące dla typowanego, nie pokrywa się z jego indywidualnym napełnieniem. Zazwyczaj najlepiej zwerbalizowane bloki to ego i superid.
  • 9. Obecność strachu, paniki, kompleks niższości - Niska wymiarowość; zwykle funkcja jednowymiarowa
  • 10. Uczucie napięcia, gdy trzeba przetwarzać informacje na temat aspektu - funkcja niskowymiarowa
  • 11. Bolesność odbioru informacji - a) Często funkcja jednowymiarowa, zwykle f. 4. b) Strefa niekompetencji, np. ujemny obszar dla funkcji dodatniej
  • 12. Opanowywanie czegoś "na chybił trafił" - Gromadzenie doświadczeń, pierwszy wymiar. Funkcja niekoniecznie niskowymiarowa. Funkcje wysokowymiarowe mają również potrzebę doświadczenia. Ale dla funkcji jednowymiarowych - jest to jedyny sposób do opanowania informacji.
  • 13. Negatywna ocena bolesnego odbioru - Często funkcja niskowymiarowa, ale może dotyczyć także wszystkich innych.
  • 14. Rada jest postrzegana jako negatywna krytyka lub atak - Częste dla jednowymiarowej funkcji.
  • 15. Gubienie się w nowej sytuacji, wpadanie w stan zawieszenia, osłupienia - a) Jednowymiarowość. b) Wejście w strefę minusa przez funkcję z plusem c) Wpadnięcie w osłupienie zdarza się również w witalnej funkcji (nawet wielowymiarowej), w przypadku braku posiadania gotowego, efektywnego programu, przy próbie rozwiązania zadania w kręgu witalnym z jednoczesnym brakiem wsparcia z kręgu mentalnego.
  • 16. Wysiłek energetyczny - niska wymiarowość i/lub strefa niekompetencji funkcji (znaki).
  • 17. Mało zróżnicowania w aspekcie. Postrzeganie informacji bez odcieni, niuansów. Uproszczone postrzeganie w kategoriach jak czarny/biały, tak/nie, prawda/nieprawda - niska wymiarowość
  • 18. Słowo « staram się » - a) Może pochodzić od dowolnej funkcji: Przy wielowymiarowej oznacza mobilizację sił duchowych. Przy niskowymiarowych oznacza wkładanie większego wysiłku, niż zwykłe (w celu uniknięcia negatywnego wyniku). b) Dążenie by pozostawać w znanym zakresie: trzymać się norm i/lub zostawać w ramach plusa
  • 19. Słowo « próbuję » - Niejednoznaczny indykator. Zazwyczaj wskazuje na niskowymiarowość funkcji, trudność w opracowaniu informacji, jednak użycie tego słowa spotyka się i w wielowymiarowych funkcjach.
  • 20. Słowa « nie wiem », « nie rozumiem », « niezbyt dobrze orientuję się » itp.
    Wskazują jakąś niepewność. Niepewność może pojawić się w odpowiedziach niskowymiarowej funkcji, a także jeśli dotyczy obszaru minus w dodatnich funkcjach.
    Jest rzeczą pożądaną uściślić, co konkretnie wywołuje niepewność, żeby ujawnić dokładnie aspekt.
    Sprawdzić: czy niskowymiarowa, porównawszy z innymi odpowiedziami na taki sam aspekt.
    Sprawdzić niepewność spowodowaną znakiem, porównawszy z odpowiedziami na ten sam aspekt, ale z znakiem « plus ».
  • 21. Znajomość norm ale nieumiejętność ich zastosowania - jednowymiarowość
  • 22. Odwoływanie się do własnego doświadczenia, kryterium oceny - własne odczucia - jednowymiarowość
  • 23. Pośpiech, pośpiech, pośpiech - niska wymiarowość

    _________________________________________________________
  • 24. Odsyłanie do cieszącego się wielkim autorytetem źródła informacji - człowiek, podręcznik, słownik itd. Powoływanie się na to, że tak uczyli - Obecność wymiaru norm
  • 25. Odsyłanie do dokumentów z normami - wymiar norm
  • 26. « tak przyjęto » « jak powszechnie wiadomo » - wymiar norm
  • 27. obowiązkowość, konieczność, poprawność, «powinno się», «potrzeba», «poprawnie jest» - wymiar norm
  • 28. Tworzenie sztywnych, nieelastycznych postulatów, zasad - wymiar norm
  • 29. Wykorzystanie typowych, sztampowych przykładów, wyrażeń - wymiar norm
  • 30. Uogólnienia typu: każdy, u każdego, dla wszystkich, zawsze, nigdy itd., których sens wskazuje na kategoryczne, nieelastyczne poglądy lub stanowisko. - wymiar norm

    _________________________________________________________
  • 31. Zabobonność, przesąd - niska wymiarowość
  • 32. Ważność, wartość informacji w tym aspekcie - najczęściej f.1 lub f.5
  • 33. Zwracanie uwagi na momenty w czasie - czwaty wymiar
  • 34. Rozpatrzenie problemu w różnych sytucajach - trzeci wymiar lub przypominanie sobie charakterystyczne dla witala
  • 35. Wiele przykładów, różnorodność przykładów - wielowymiarowość (albo bogate doświadczenie)
  • 36. Frazy « to zależy od sytuacji », « zależy dla czego » - Nie zawsze wskazuje na trzeci wymiar. To być może wspominanie własnego doświadczenia - pierwszy wymiar, wspominanie czegoś, jak przebiegało - witalność. Czasem od dodatniej funkcji: konkretne sytuacje.
  • 37. Wiele zróżnicowania, gradacji w aspekcie - wielowymiarowość
  • 38. Odwrót od "poprawności", ustalonych ram - trzeci wymiar
  • 39. Wyjście z ogólnie przyjętych ram (rozszerzanie ram poprawności) - a) Jednowymiarowość, jeżeli te ramki nie są przyjęte jak trzeba. b) Wielowymiarowość, jeżeli jest rozumienie norm, jednak typowany rozumie, że trzeba być elastycznym w konkretnej sytuacji.
  • 40. « Można by tu wiele mówić, bez końca… » - wielowymiarowość, możliwa funkcja wiodąca.
  • 41. «Ja uważam » - zapewnione, uzasadnione twierdzenie swojego punktu widzenia - mentalna, wysokowymiarowa funkcja
  • 42. Utożsamienie siebie z danym aspektem (= ja). Aspekt przyrównuje się do życia - funkcja wiodąca


Tłumaczenie: carlos

Źródło: http://en.socionicasys.org/teorija/dlja ... ti-funkcij

ODPOWIEDZ